Column van dirigent Fred Smalbrugge
Ik loop met mijn logeerhondje langs de Spiegelplas. Hij vrolijk kwispelend en snuffelend, ik een beetje in gedachten.
Hoezo een derde project? Toch loop ik er al een tijd over te mijmeren en te denken.
De eerste twee projecten waren mooi. Mooie stukken, de Carmina en Requiem Mozart, Maar wat komt daarna? En houd je de spanning in het koor vast? Vragen die alles te maken hebben met de keuze van het volgende werk. En dat moet er wel komen… het enthousiasme bij de vorige produkties was te groot en inspirerend om niet verder te gaan.
De hond loopt tot z’n buik het water in, komt helemaal blij terug en kijkt me aan alsof het allemaal niet zo moeilijk is.
Als ik een boek krijg of koop laat ik het eerst op tafel liggen. Gewoon, wachten tot het naar je toe komt. Nu ligt de tafel vol met partituren. Beethoven, Brahms, Haydn, Cherubini, Tippet. Maar ze blijven liggen, er is er geen één die beweegt.
“Is The Armed Man van Jenkins niet iets?”, vraagt iemand. Hmm. Weet ik niet. Erbij op tafel. Het wordt vol daar. Cherubini wordt wat chagrijnig, die mag er uit. Haydn zegt dat hij ook weg wil. Ok.
Jenkins gaat z’n plaats opeisen; hij vraagt aandacht maar beweegt nog niet.
Nu begin ik in beweging te komen. Spotify weer aan. Ik zoek de achtergronden van The Armed Man op en wordt getroffen door de enorme actualiteit van dit werk. Geschreven naar aanleiding van de Kosovo oorlog in 1999 is dit stuk een protest tegen de oorlog en een smeekbede om vrede. Houden oorlogen nooit op, of wordt er altijd een reden gevonden om opnieuw oorlog te voeren?
Dan het vragenlijstje: hoeveel koorleden heb je nodig, hoe groot is het orkest, hoe moeilijk is de muziek, hoe snel kan ik het instuderen, is dit een stuk dat het koor bij elkaar houdt?
Bestuursvergadering: “Wat gaan we doen?”
– “Jenkins”.
“En daar was je niet zo enthousiast over?”
– “Voortschrijdend voelen. De partituur kwam in beweging en ik ook”.
De werken die nog op tafel liggen blijven wat teleurgesteld achter maar zijn sportief.
Next time.